Videotheekgevoelens
Op jacht naar DVD’s in de kringloop
Prefer to read this in English? The translated version is available here →
Op een donderdagochtend fiets ik naar één van mijn favoriete kringloopwinkels, spannend. Want eigenlijk zijn alle winkels prikkelparadijzen en kringloopwinkels zeker.
De combinatie van die klassieke kringloopgeur — vies én lekker — en een onvoorspelbaar assortiment; vaak van alles één exemplaar en geordend, maar toch door elkaar. Minder overzicht, meer indrukken. In deze specifieke kringloop is het ook nog eens altijd druk. De openingstijden zijn beperkt — logisch en slim, want ze werken met vrijwilligers — en er staat standaard muziek aan.
Een prikkelparadijs dus, maar ook het perfecte terrein voor dat heerlijke gevoel van de jacht. De jager-verzamelaar in mij ontwaakt tijdens het kringlopen en ik vind altijd wel iets. Ook wanneer ik eigenlijk niks zoek.
Het is niet de eerste keer dat ik een tripje kringloop uitprobeer;
de vorige keren waren leuk in het moment, maar met een nasleep. De laatste keer zelfs met hele pittige PEM. Ik ben voorzichtig dus, maar inmiddels ook weer ietsje verder in mijn herstel en deze keer dus enorm goed voorbereid. Gewapend met: oordopjes, een plan de campagne, een strak tijdschema en een boodschappenlijstje.
Met een boodschappenlijstje naar de kringloop?
Ja, echt. Want ik ben op een missie, mijn prooi van de dag: DVD’s.
Als een goed getraind paard, met oogkleppen op, negeer ik bewust de boeken, schilderijen, fotolijsten en keukenspullen. Ik sla twee keer linksaf, dan rechtsaf en wandel vastberaden op mijn doel af: het media gedeelte, precies in het midden van de winkel. Bakken vol LP’s en CD’s — ook negeren — staan naast kasten vol DVD’s. Geordend op genre; deze kringloop is niet voor niks één van mijn favorieten. Gretig ga ik op zoek.
Terwijl ik langs de kasten struin en met mijn ogen de titels probeer te scannen, word ik overvallen door een onverwacht gevoel. Ik ben bekend met kringloopgeluk: het ontdekken van schatten tussen de afgedankte en overcomplete inboedel van anderen. Maar dit is anders; het is pure nostalgie.
Want even waan ik me terug in de tijd: het is weekend, we hebben wat geld meegekregen van onze ouders en mogen een film huren in de videotheek in de buurt. Hoe maakten we die keuze toen? Geen idee, misschien dat we van te voren al bedachten waar we zin in hadden. Ik herinner me alleen nog het gevoel. Het binnenkomen in die zaak, de overvloed aan keuze. De lege hoes van de geselecteerde film afgeven aan de balie, daar stopten ze dan de videoband erin. En dan een gezellige avond met familie of vrienden op de bank, met chips en opblijven.
‘Weten jullie nog?’ vraag ik mijn broer en zus. En ze weten nog.
Want het videotheekgevoel is niet alleen van mij; het is een generatieherinnering. Een bijna verdwenen weekendritueel: dwalen, kiezen, wachten. In die vorm bestaat het nauwelijks meer — opgelost in streamen.
Ik vertel een vriendin — ook een kringloop jager-verzamelaar — over mijn videotheek-gevoel-ervaring. Ze herinnert me aan dat muziekje de intro van de intro tijdens de copyright waarschuwing, nog voor de film begon. Nog meer nostalgie.
Mijn wens, misschien een paar leuke DVD’s vinden, voor weinig, die wordt volledig vervuld. De nostalgische flashbacks krijg ik er gratis bij. Dankbaar fiets ik naar huis met een aantal DVD boxen in mijn mandje.
En ja, een DVD kijken voelt écht anders dan streamen: het openmaken van de DVD-hoes, het geluid van de speler die de DVD opeet, zoem, zoem, zoem…
En zo geniet ik een aantal weken van Poirot, Miss Marple en Pride and Prejudice, één aflevering per dag. Want wat ik kijk is wat ik ken, en ik geniet, maar met mate. Een serie achter elkaar bingen, dat bestaat al een hele tijd niet meer voor mij. Niet omdat ik bewust, uit principe wilde minderen met streamen. Ik ben in één keer uit noodzaak helemaal gestopt met media consumeren. Ik kon niet anders.
Eén van de dingen die vaak wordt gezegd tegen mensen die langdurig herstellen is: ‘Je wil uiteindelijk toch weer je oude leven terug…’
Maar is dat wel zo?
Ik ben een heleboel kwijt geraakt de afgelopen jaren, maar ik weet: er zat veel bij dat me nu niet meer dient. Haast bijvoorbeeld en twijfels. En een bepaalde vorm van vanzelfsprekendheid.
Ik mis óók veel. Dat voelt als rouw en verdriet, en soms nostalgie. Maar verlangen naar een vroegere versie van mezelf, dat helpt me niet. En (on)gezond of niet: we leven allemaal vooruit. We laten allemaal ieder moment een vorige versie achter.
Daarom probeer ik dat kwijtraken te zien als loslaten. Een spoedcursus in accepteren en geduld. In dingen bekijken vanuit een nieuw perspectief. En soms levert dat hele heldere inzichten op én vragen:
Wil ik wel zoveel online zijn, zoveel media consumeren, betalen voor zoveel abonnementen?
En dan ontstaat er ineens ruimte voor het terugwinnen van oude liefde. Voor een aangepaste versie van oud plezier, hier en nu. Zoals DVD’s scoren in de kringloop in plaats van eindeloos streamen.
Nieuw geluk(t).
Mét een nostalgische bonus.
⁂
✶ Nieuw geluk(t) is een serie over kleine momenten van herontdekt plezier, vertraging, en het terugwinnen en opnieuw beleven van dingen die ooit dierbaar waren, op een manier die past in het nu.
✦ Ben je ook een kringloopjager-verzamelaar? Dorcas is één van mijn favorieten, met locaties door het hele land.
✦ PEM (Post Exertional Malaise) is een verergering van klachten na lichamelijke, cognitieve of emotionele inspanning. Symptomen kunnen direct optreden of 12-48 uur later, en dagen tot weken aanhouden. PEM komt vaak voor bij patiënten met Post-COVID, ME/CVS en Q-koortsvermoeidheidssyndroom.
✦ Dat muziekje… De intro van de intro, nog voor de film begon, je krijgt het niet meer uit je hoofd. Beloofd. Luister het hier op YouTube →
✦ Afbeeldingen afkomstig uit de persoonlijke precious matters-collectie, nu onderdeel van dit groeiende archief. Kleine momenten, met zorg verzameld, een leven lang: fragmenten van een zacht universum in wording.