(Over)hoop
Over het flinterdunne scheidslijntje tussen zorgen voor en zorgen om
Prefer to read this in English? The translated version is available here →
✦ Opgedoken uit het archief: een schrijfsel uit 2017. Nergens meer online te vinden, dus tijd om het hier te delen.
Zondag ga ik verhuizen. Tussen mijn oude en mijn nieuwe huis logeer ik er flink op los. Nog nooit besliep ik zoveel verschillende bedden en banken achter elkaar, of zorgde ik voor zoveel planten en huisdieren tegelijk.
En nu, sinds deze week, kan ik aan die lijst vol katten en honden een nieuwe diersoort toevoegen: een vlinder genaamd Colin. Of eigenlijk Kolin met een K, want zijn naam verwijst naar zijn soort: Kolin het koolwitje. En nee, dit heb ik niet zelf verzonnen. Mijn zevenjarige nichtje nam Kolin als pop mee uit de tuin van een buurmeisje en vervolgens niet mee op vakantie. Ik beschouw zoiets, zorgen voor de huispop van familie, als een enorme verantwoordelijkheid. Het kan ook misgaan, het leven van een babydiertje is fragiel.
Maar goed, als ik kan zorgen voor planten, katten, honden en kinderen, dan ook wel voor een vlinder, stelde ik mezelf gerust. Kolin hing al dagen in zijn cocon aan de wand van een plastic emmertje met deksel, in de huiskamer. En ik zocht hoopvol, iedere ochtend en avond, naar een teken van leven. Dat had mijn nichtje ook gedaan tot vlak voor vertrek, en ik nam het trouw van haar over.
Halverwege de week stuurde mijn zus een berichtje met groots nieuws: de vlinder van het buurmeisje was al uit zijn cocon gekropen, ook een koolwitje én uit dezelfde tuin. Het leek ons een goed teken. Maar het maakte me ook een beetje ongeduldig, want Kolin nam zijn tijd.
Dinsdagochtend was het dan zover, Kolin zat, compleet ontpopt, in zijn bakje een beetje onrustig te flupsen. Ik wachtte tot het buiten droog was, want vlinders kunnen heel slecht tegen regen. En zijn vleugels waren nog nat, dus kwetsbaar. Het duurde lang voor hij wegvloog. Veel te lang, als je het mij vraagt. Toen het opnieuw begon te regenen, haalde ik hem weer naar binnen.
Met op mijn ene hand de vlinder en in de andere mijn telefoon bestudeerde ik obsessief Buienradar, wachtend op het perfecte droge moment. Dat kwam. En met mijn slaperige hoofd, in een pyjamapakje, stapte ik de tuin in:
‘Kom op Kolin, je kunt het!’
En hij kon het. Eerst vloog hij een beetje onzeker, wiebelig en fladderig, alle kanten op, maar toen steeds hoger, en hoger, en hoger. Dapper en stabiel, een zwart silhouet tegen de grijze, dreigende lucht. Voor een vlinder op zich niet de ideale omstandigheden om te ontpoppen, maar de regenwolken leken hem niet te deren. Trots keek ik hem na.
Tot ik vanuit mijn ooghoek een zwarte verschijning zag aanrazen: snel, zelfverzekerd, en uit op één ding. Een vogel, met heel wat meer vlieguren in de vleugels dan het jonge, naïeve koolwitje.
‘Kut, kut, kut Kolin, kut!’ riep ik nog.
De vogel maakte een duikvlucht en hapte. Mis! Kolin werd even uit balans gebracht, maar wapperde moedig door. Ze verdwenen uit zicht: Kolin en de vogel.
En nu ga ik mezelf de rest van mijn leven wijsmaken dat Kolin die vogel te snel af was.
‘Hoop doet leven,’ zeggen sommigen. ‘Hoop is de eerste stap richting teleurstelling,’ zeggen anderen. Ik geloof in allebei. En welke van de twee uitersten het wint, zegt heel veel over hoe ik me voel op dat moment.
⁂
✶ Inmiddels heeft ‘hoop’ voor mij een heel andere betekenis gekregen dan acht jaar geleden, toen ik schreef over Kolin. De hoop van toen? Die is verdwenen en toch voel ik me allesbehalve hopeloos. Mijn nieuwe focus brengt meer rust en minder teleurstelling: vertrouwen. Vertrouwen voelt als hoop, maar dan zonder verwachtingen: simpelweg weten dat het goed was, is en zal zijn. Hoe dan ook.
✦ Afbeelding 1. is afkomstig uit de Public Domain Image Archive van The Public Domain Review: een zorgvuldig gecureerde collectie van historische, rechtenvrije beelden uit meer dan 2000 jaar visuele cultuur.
✦ Afbeelding 2. is afkomstig uit de Rijkscollectie: een digitale schatkamer van het Rijksmuseum, waarin duizenden kunstwerken en objecten uit de Nederlandse (en wereldwijde) geschiedenis rechtenvrij beschikbaar zijn gesteld voor publiek gebruik en eigen verbeelding.
Prachtig verhaal Merel met een inspirerend slot over vertrouwen!